11 Şubat 2026 Çarşamba

 BASTIRILAN DUYGULARIN BEDELİ




Yorgun değilsin. Sadece duygularını bastırıyorsun.

Dinlenince geçmez bu yorgunluk. Bastırdığın her his, omuzlarında ağır bir yük olur.

Kırıldın ama sustun. Öfkelendin ama göstermedin. Üzüldün ama güçlü durdun. Ve bir gün, en ufak şeyde taşar.

O an neye ağladığını bilmezsin. Aslında ağladığın, yaşanmayan duygularındır.

Bastırdığın her duygu, bir gün kendi yolunu bulur. Sessiz kalan öfke, öfke olarak değil, huzursuzluk olarak çıkar.

Bastırılan üzüntü, üzüntü değil, anlamsız yorgunluk olarak gelir.

Sen fark etmeden, içindeki her his seni şekillendirir. Ve en acısı: kimse senin sessiz savaşını görmez.

Acı çekmekten korkma. Çünkü en güçlü yanın, hissetmeye cesaret ettiğin duygulardır.

Sevtap Kürkçüoğlu
***
Posted by at Hiç yorum yok:

19 Ocak 2026 Pazartesi

 “BİZE NE OLDU”



Bir sabah ansızın saygısız uyanmadık.
Ama her susuşta biraz daha kabalaştık.

Nezaketi bir gecede terk etmedik;
görmezden geldikçe alıştık.
Biz bu değerleri kaybetmedik.
Göz göre göre geri çektik.

Sessizce.
Fark etmeden.
Önce sabrımız tükendi.
Beklemek istemedik.
Dinlemek istemedik.
Anlamaya çalışmak yerine
cevap yetiştirdik.

Sonra dilimiz sertleşti.
Sözler keskinleştikçe
kalpler köşelendi.
Kırmak kolaydı,
onarmak zahmete dönüştü.

Adalete olan inanç örselendikçe,
“iyi” olmak safça sayıldı.
Nezaket karşılıksız kalınca
aptallıkla karıştırıldı.

Saygı, güçsüzlük sanıldı.
Kabalık, cesaret gibi pazarlanmaya başlandı.
Kalabalıklar çoğaldı
ama insan azaldı.
Birbirimize temas ettik
ama vicdanımıza dokunmadık.

Bize hep şunu öğrettiler:
“Önce kendini koru.”
Kimse eklemedi:
“Başkalarını ezmeden.”

Yorulduk.
Geçim derdi, gelecek korkusu,
güvensizlik, öfke…
Hepsi omuzlarımıza yığıldı.
Ama yorgunluk,
kabalığın mazereti değildir.

Çünkü saygı ve görgü,
rahat zamanların süsü değil,
zor zamanların sınavıdır.
Ve o sınavdan
pek çoğumuz kaldık.

Biz nezaketi kaybetmedik aslında.
Onu savunmayı bıraktık.
Hatırlatmayı ayıp saydık.
Kabalığa sessiz kaldıkça
ona alan açtık.

Ama hâlâ geç değil.
Bir cümleyi yutmakla,
bir özürle,
bir teşekkürle
başlayabiliriz.

Çünkü bir toplum,
yüksek sesle değil
yüksek ahlakla ayakta kalır.
Ve bazı değerler vardır;
hatırlandığında değil,
savunulduğunda yaşar.

Sevtap Kürkçüoğlu
***
Posted by at Hiç yorum yok:

31 Aralık 2025 Çarşamba

“BİR YIL DAHA…”




Yeni bir yıla girerken
hepimizin kalbinde başka başka izler var.
Zorlandık, yorulduk;
ama yine de birbirimize bakmayı bırakmadık.

Bu yıl bize şunu öğretti:
İyilik hâlâ var.
Sessiz kalanlarda,
bir cümleyle rahatlatanlarda,
hiç tanımadığı birine omuz olanlarda…

Yeni yıldan mucizeler beklemiyoruz.
Biraz daha anlayış,
biraz daha sabır,
birbirimize karşı daha yumuşak olmayı diliyoruz.

Neşeyi paylaşabilmeyi,
umut edenle alay etmemeyi,
gülene de susana da yer açmayı…

Yeni yıl;
bize yeniden güvenmeyi hatırlatsın:
insanlara, hayata, yarına…

Güzelliklerle gel yeni yıl.
Bu kez büyük değişimler değil,
küçük iyiliklerle büyüyelim. Herkesin Yeni yılını yürekten kutluyorum...

Sevtap Kürkçüoğlu
***
Posted by at Hiç yorum yok:

28 Aralık 2025 Pazar

 "SAYGININ SESSİZ HALİ"




Görgü bir detay değil, karakterdir.
Söz verip tutmamak unutkanlık değil, duruştur.
İnsan verdiği söz kadar güveniliirdir.

Nerede nasıl davranacağını bilmek, kendini bilmekle başlar.
Yüksek ses, gereksiz laf, taşan ego…
Hiçbiri güç değildir.

Her yer sahne değildir.
Her ortamın bir dili, her mekânın bir duruşu vardır.
Şıklık, dikkat çekmek değil uyum sağlamaktır.

Görgü kısıtlamaz, yüceltir.
Ne zaman susacağını bilen insan,
en net cümleyi kurar.

Ve en önemlisi…
Görgüsü olan insan kendini anlatmaz.
Zaten belli eder.

Sevtap Kürkçüoğlu
***
Posted by at Hiç yorum yok:

4 Aralık 2025 Perşembe

 BUKALEMUN ETKİSİ !




Toplum dediğimiz şey, tek tek bireylerin yan yana gelmesinden ibaret değildir; o bireylerin birbirine bakarak, birbirinden öğrenerek, birbirini taklit ederek kurduğu görünmez bir ağdır. İşte tam da burada bukalemun etkisi devreye giriyor. Birinin gülüşü diğerinin yüzüne bulaşır, birinin öfkesi meydanlarda dalga dalga yayılır, birinin sessizliği bütün bir kalabalığı susturur.

Bukalemun etkisi, yalnızca bireysel bir uyum refleksi değil, aynı zamanda kolektif bir ritüel. Mesela tribünde binlerce kişi aynı anda ayağa kalktığında, aslında tek bir kişinin hareketi yüzlerce bedende karşılık buluyor. Sosyal medyada bir kelime, bir slogan, bir mimik hızla çoğalır ve herkes aynı dili konuşmaya başlar. Bu, toplumun kendi rengini sürekli değiştiren bir bukalemuna dönüşmesidir.

Toplumun nabzını tutmak, işte bu renk değişimlerini fark etmektir: Bir kahvehanede aynı anda yükselen kahkahalar, ortak bir hafifleme ihtiyacının işaretidir. Bir meydanda aynı anda yükselen yumruklar, ortak bir öfkenin dışavurumudur. Bir konserde aynı anda söylenen şarkı, ortak bir aidiyetin kanıtıdır. Bukalemun etkisi, bize toplumun hangi renge büründüğünü gösterir. O renk bazen umut, bazen öfke, bazen dayanışmadır.

Bugün toplumun nabzını tutmak isteyen herkesin yapması gereken şey, bu görünmez taklit zincirini fark etmektir. Çünkü bukalemun etkisi, yalnızca uyum değil, aynı zamanda dönüşümün motorudur. Bir kişi cesaretle konuştuğunda, yüzlercesi aynı cesareti bulur. Bir kişi empatiyle davrandığında, binlercesi aynı yumuşaklığı taşır.

Toplum, birbirine bakarak renk değiştiren bir bukalemundur ! Ve biz, o renklerin ressamlarıyız...

Sevtap Kürkçüoğlu
***
Posted by at Hiç yorum yok:
Kaydol: Kayıtlar (Atom)